Η Βαρκαρόλα (Belle Nuit) από τα Παραμύθια του Hoffmann του Jacques Offenbach (1880)

Την εμβληματική Βαρκαρόλα (Barcarolle) του Jacques Offenbach από τα Παραμύθια του Hoffmann την είχα μνημονεύσει τις προάλλες στην ανάρτησή μου για την άρια της Olympia από την ίδια όπερα. Ντουέτο γραμμένο για σοπράνο και μέτζο - την Giulietta, Βενετσιάνα ιερόδουλο και μια απ' τις πρώην ερωμένες του ποιητή, και τη Μούσα του μεταμορφωμένη στον πιστό του φίλο Nicklausse - ανήκε αρχικά στην προγενέστερη, επική γερμανόφωνη όπερα του Offenbach Οι Νεράιδες του Ρήνου (Die Rheinnixen, 1864), η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βιέννη χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, εν μέρει εξαιτίας αλλεπάλληλων τεχνικών εμποδίων. Το συγκεκριμένο κομμάτι ενσωματώθηκε στα Παραμύθια του Hoffmann μετά το θάνατο του Offenbach (1880), από τον Ernest Guiraud που με ανάθεση από τους κληρονόμους του συνθέτη και με τη βοήθεια του γιου τού Offenbach, Auguste (ο οποίος χάθηκε νεότατος από φυματίωση, τρία χρόνια μετά την εκδημία του πατέρα του), ολοκλήρωσε την ενορχήστρωση της όπερας. Η προσαρμογή των στίχων στα Γαλλικά έγινε από τον λιμπρετίστα Jules Barbier.

Η Άρια της Κούκλας Olympia από τα Παραμύθια του Hoffmann του Jacques Offenbach (1880)

Μια ακόμα εξαιρετικά δύσκολη λυρική μονωδία για υψίφωνο - που παρωδεί, μάλιστα, την περίφημη άρια της Βασίλισσας της Νύχτας από τον Μαγεμένο Αυλό του Mozart, με την οποία ασχολήθηκα πριν λίγες μέρες - είναι γραμμένη από τον Γάλλο (γεννημένο και μεγαλωμένο στη Γερμανία) συνθέτη, θεατρικό παραγωγό και βιρτουόζο τσελίστα Jacques Offenbach και περιλαμβάνεται στην ημιτελή του όπερα Τα Παραμύθια του Hoffmann (Les Contes d'Hoffmann, 1880). Πρόκειται για "σπονδυλωτό" μελόδραμα φαντασίας (opéra fantastique) σε λιμπρέτο των Jules Barbier & Michel Carré, βασισμένο σε τρία διηγήματα του Γερμανού Ρομαντικού συγγραφέα Ernst Theodor Amadeus Hoffmann με έμπνευση και στοιχεία από τα βορειοευρωπαϊκά παραδοσιακά και έντεχνα παραμύθια. Ευρύτερα δημοφιλές και πολυτραγουδισμένο κομμάτι της συγκεκριμένης όπερας είναι το ντουέτο για σοπράνο και μέτζο Belle nuit, ô nuit d'amour (Όμορφη νύχτα, ω νύχτα έρωτα), γνωστότερο ως Βαρκαρόλα (Barcarolle).

Η Άρια της Βασίλισσας της Νύχτας από τον Μαγεμένο Αυλό του W. A. Mozart (1791)

Η άρια Der Hölle Rache (Η Εκδίκηση της Κόλασης) της Βασίλισσας της Νύχτας, από τη δεύτερη πράξη της όπερας Ο Μαγεμένος Αυλός (Die Zauberflöte) του Wolfgang Amadeus Mozart σε λιμπρέτο του ιδρυτή του ιστορικού Theater an der Wien, Emanuel Schikaneder (1791) θεωρείται από τις ερμηνευτικά δυσκολότερες, γραμμένη για σοπράνο coloratura ("χρωματική") και κινούμενη σε όλο περίπου το εύρος της φωνής, αν και κυρίως στην ψηλότερη περιοχή (tessitura). Πρόκειται για άκρως δεξιοτεχνικό κομμάτι που απαιτεί εξαιρετική φωνητική ακρίβεια, έκταση, ευελιξία και έλεγχο της αναπνοής και του διαφράγματος, με διαρκείς εναλλαγές ανάμεσα σε vocalises (μελωδικά τμήματα με φωνητικές "ακροβασίες" χωρίς λόγια), μελίσματα (σύντομα μελωδικά περάσματα) και το περίφημο ταχύτατο στακάτο με πιο ψηλή νότα το "κόντρα φα" (F6), δηλαδή το δεύτερο φα πάνω από το μεσαίο ντο.